Je kent ze vast, die verhalen dat mensen iets meemaken waardoor ze besluiten om hun levensroer drastisch om te gooien. Om vanaf dat moment écht te gaan leven en te doen waar hun hart ligt. Het is het onderwerp van heel wat (auto)biografieën. Hier een mini-versie van die van mij. Want ook bij mij ging ‘het licht’ enkele jaren geleden aan en dat gaat steeds helderder schijnen.

In 2020 kwam Covid de wereld opschudden. Ik kreeg in maart van dat jaar de Alphavariant en die was hevig. Ik besefte dat ook ik eraan dood had kunnen gaan. Gelukkig is dat niet gebeurd! Integendeel, het heeft me iets bijzonders gebracht: het besef dat ik mijn leven wilde gaan veranderen om wat voor arme kinderen in Colombia te gaan betekenen. Hoe, dat wist ik nog niet precies, het idee had nog niet de duidelijke contouren zoals nu, met Talent in Motion.

Die keuze voor dat gebied komt overigens niet uit de lucht vallen. In mijn jongere jaren heb ik een tijd in het buitenland gewoond, in België, Colombia en Marokko. Dat had te maken met het werk van mijn toenmalige echtgenoot. De jaren dat ik in het buitenland woonde, zijn achteraf gezien de beste geweest voor mijn persoonlijke ontwikkeling, want ik kwam daar buiten mijn comfortzone terecht. Zeker in de laatste twee landen is niets, maar dan ook niets hetzelfde als ‘thuis’.

En toch, toen ik voor het eerst voet zette op Latijns-Amerikaanse bodem voelde ik mij direct thuiskomen. Bijzonder, want het was een totaal andere cultuur dan de westerse waarin ik geboren was. Bovendien was Colombia zeker geen veilige omgeving. Elk Colombiaans gezin heeft wel iets met criminaliteit meegemaakt. De armoede, het gevaar en het kastenstelsel (dat daar ook bestaat), is schokkend om mee te maken. Dat doet wat met je als je in een dergelijke cultuur geboren bent. En ook mij deed het heel veel. Het is een voorrecht als je wieg in een land als Nederland heeft gestaan.